مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی      

چه شد ای جان شیرینم که یک ساعت نمیآیی


جهان شد تیره دور از تو بیا ای مونس جانم          

که چون خورشید عالم را به یک پرتو بیارایی

 

به رویت جان بر افشاندن ز من شاید که مشتاقم  

به غمزه بی دلان کشتن تو را زیبد که زیبایی

 

چه بیم از آتش سوزان خیالت با من ار سازد         

چه سود از روضه ی رضوان اگر دیدار بنمایی

 

نقاب شب به روی خود کشد خورشید از خجلت    

تو ای ماه ملک سیما چو از رخ پرده بگشایی

 

شدم خاک وهنوز از جان هوای دوست می ورزم    

ندارم حاصل از گیتی به غیر از باده پیمایی

 

به امید وصال او تسلی می دهم دل را              

ولی تا وصل درمانم تو ای عمرم نمی پایی

 

چو آمد باده ی صافی چه جای زهد ای صوفی     

چو باشد یار من ساقی کجا باشد شکیبایی

 

جنون عشق پوشیدن حسین اکنون نمی یارد    

چو طاقت طاق شد دل را بر آرد سر به شیدایی

 

منصور حلاج