ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﻣﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺳﺮ ﺑﯿﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺷﺮﺡ ﺩﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺩﺭﯾﻎ ﻣﺪﺕ ﻋﻤﺮﻡ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻣﯿﺪ ﻭﺻﺎﻝ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺳﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﺮﺩﻭﻥ ﺑﻪ ﻓﺨﺮ ﻣﯽ‌ﺳﻮﺩﻡ
ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﺑﺮ ﺁﺳﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯼ ﻭﺻﺎﻝ
ﮐﻪ ﺭﯾﺨﺖ ﻣﺮﻍ ﺩﻟﻢ ﭘﺮ ﺩﺭ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﮐﻨﻮﻥ ﭼﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺮ ﻏﻢ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﺍﺑﯽ
ﻓﺘﺎﺩ ﺯﻭﺭﻕ ﺻﺒﺮﻡ ﺯ ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺑﺴﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﯽ ﻋﻤﺮ ﻏﺮﻗﻪ ﺷﻮﺩ
ﺯ ﻣﻮﺝ ﺷﻮﻕ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﺤﺮ ﺑﯽ‌ﮐﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺪ ﻓﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻫﺠﺮ ﺳﯿﻪ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺧﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺭﻓﯿﻖ ﺧﯿﻞ ﺧﯿﺎﻟﯿﻢ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﯿﻦ ﺷﮑﯿﺐ
ﻗﺮﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻋﻮﯼ ﻭﺻﻠﺖ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ‌ﺳﺖ
ﺗﻨﻢ ﻭﮐﯿﻞ ﻗﻀﺎ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺿﻤﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺯ ﺳﻮﺯ ﺷﻮﻕ ﺩﻟﻢ ﺷﺪ ﮐﺒﺎﺏ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﯾﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺭﻡ ﺯ ﺧﻮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﻓﻠﮏ ﭼﻮ ﺩﯾﺪ ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺍﺳﯿﺮ ﭼﻨﺒﺮ ﻋﺸﻖ
ﺑﺒﺴﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺻﺒﺮﻡ ﺑﻪ ﺭﯾﺴﻤﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ


ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺷﻮﻕ ﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺭﻩ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺷﺪﯼ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﺠﺮ ﻧﺪﺍﺩﯼ ﮐﺴﯽ ﻋﻨﺎﻥ ﻓﺮﺍﻕ

حافظ